Horror w książkach, jako podgatunek fantasy.

            Sprzątam dysk i napotykam się na różne prace szkolne, które, w gruncie rzeczy, są całkiem
nieźle napisane i na pewno merytoryczne. Także zapraszam do edukowania się i korzystania, jeśli ktoś potrzebuje. :3

            Można powiedzieć, że początki horroru wywodzą się już z czasów starożytnych, gdyż ludzie od zarania dziejów lubowali się w opowieściach budzących dreszcz grozy. Rozmaitymi potworami zapełnione są mity greckie. Skandynawskie i celtyckie sagi do tej pory służą za kanwę wielu mrocznych opowieści, a nawet średniowieczne manuskrypty roją się od ostrzeżeń przed wilkołakami i wampirami. Ludowe podania pełne są strzyg , upiorów i wiedźm. Bo ludzie zawsze bali się nieznanego czającego się w ciemności, za której progiem może czekać właśnie horror.

            W literaturze europejskiej fantastyka grozy pojawiła się w XVIII wieku, jako tzw. powieść Edgar Allan Poe, Mary Shelley, Bram Stoker i Howard Phillips Lovecraft. Celem horroru jest wywołanie u odbiorcy klimatu grozy, niepokoju lub obrzydzenia i szoku.. Elementem odróżniającym horror od innych opowieści z dreszczykiem, jest nadprzyrodzony czynnik, wynaturzenie z tego świata lub zgoła z zaświatów. Może to być wysłannik diabła lub nawet diabeł we własnej, zazwyczaj obrzydliwej postaci, może być potwór stworzony przez naturę lub przez człowieka, czarownica, która posiadła mroczny kunszt, żywy trup, a w skrajnych, przyznajmy, obrzydliwych przypadkach ślimaki czy pająki. Lovecraft czerpał z kosmogonii Mezopotamii, Sumeru i starożytnych cywilizacji, ale wymyślił też Cthulu, który stał się symbolem jego prozy, Bram Stoker straszył nas wampirem Drakulą, a Mary Shelley powołała do życia potwora Frankensteina. Współcześnie królem horroru jest Stephen King, autor takich książek, jak „ Miasteczko Salem”, „Smętarz dla zwierzaków” czy „Carrie”, ogromną i zasłużoną popularnością cieszył się również „ Wywiad z wampirem” Anne Rice. W Polsce poza Kingiem horror rozsławiły książki Grahama Mastertona, choć literacko daleko im było do klasyków gatunku. Niezwykle popularna wśród młodzieży saga o wampirach „Zmierzch” należy zaś raczej do romansideł spod znaku Harlequin, niż do powieści grozy.
gotycka.Za twórców gatunku uchodzą

            Jest to także odmiana fantastyki polegająca na budowaniu świata przedstawionego na wzór rzeczywistości i praw nią rządzących po to, aby wprowadzić w jego obręb zjawiska kwestionujące te prawa i nie dające się wytłumaczyć bez odwoływania się do zjawisk nadprzyrodzonych. Źródła takiego postrzegania horroru związane są bezpośrednio z samym powstaniem literackiego gatunku horroru i zasadniczo do niego się odnoszą. W horrorze filmowym definicja ta ewoluowała na przestrzeni ostatniego stulecia, głównie przez rozkwit kina eksploatacji, które miało miejsce w latach 70. ubiegłego wieku..


Slasher – posiada charakterystyczną fabułę, przeważnie grupa młodych ludzi wybiera się w jakieś odosobnione miejsce (góry, lasy, jeziora), gdzie czyha na nich psychopata, który to stopniowo zmniejsza ilość żyjących osób. Do morderstw używa zazwyczaj jakiegoś ostrego narzędzia typu: nóż, siekiera czy piła.

Gore – charakteryzujące się dużą ilością brutalności, przesycone są scenami z krwią i wnętrznościami. Ukazują także sceny odcinania, zjadania kawałków ludzkiego ciała czy drastyczne obrazy tortur.

Zombie – fabuła poświęcona jest atakom zombie na ludzi. Pokazywane są sceny zarażania, zjadania części ciał ludzkich. Powiązane jest to często z motywem wirusa zombie rozprzestrzeniającego się po świecie i wywołującego apokalipsę.

Horror psychologiczny – ma na celu wywołanie głębszych emocji u widza, często skłania go wprost do wniknięcia w umysł bohatera i zrozumienia jego postępowania i motywów.

Ghost story –związane z tematyką zjawisk paranormalnych. Ich fabuła opiera się zazwyczaj na motywie nawiedzonego domu, nękaniu przez złego ducha lub kontaktowaniu się z umarłymi.